Mieke (67) woont in Apeldoorn met haar drie katten. Ze woont in een hele gezellige buurt, waar iedereen voor elkaar klaarstaat. Ze heeft heel lang voor haar ouders gezorgd. Werken lukt niet meer. Wel probeert ze vrijwilligerswerk te doen wanneer het lukt.
“Ik heb een hele lange tijd stress en verlies gehad. In 2000 begon het allemaal met een burn-out. Ik ben toen bij mijn ouders gaan wonen. Daarna begonnen mijn ouders te kwakkelen en ben ik voor beide gaan zorgen. Na het overlijden van mijn moeder (2012) ben ik volledig ingestort. Werken ging toen al niet meer. In 2020 heb ik mijn kat in moeten laten slapen. Redelijk snel kwamen er twee kittens in huis. Ik had ze nog maar veertien dagen toen ik van de trap viel. Ik viel van de derde trede van onderen en mijn enkel bleef tegen de deurpost hangen met als gevolg een complexe breuk”.
“Oh dat is van het drukverband”
“Na de val moest ik geopereerd worden werd ik in het gips gezet. Na de operatie had ik gelijk veel pijn aan mijn enkel. De arts zei toen alleen ‘oh dat is van het drukverband’. De pijn ging echter niet weg. Eenmaal uit het gips kon ik niet in een schoen komen en ik kon niet lopen. Fysiotherapie begon pas later. Toen ik daar eenmaal kwam gaf de fysio gelijk aan dat het CRPS was. In het ziekenhuis werd de diagnose in mijn dossier gezet, maar noch de chirurg noch de pijnpoli arts vonden behandeling noodzakelijk. Ik moest zelf het initiatief nemen om hulp te krijgen”.
“Ik heb meerdere operaties gehad vanwege de heftige pijn in de enkel. Ik voelde mij vooral niet gehoord. Dan had ik gelezen dat vitamine C belangrijk was, maar dat vonden zij niet nodig. Het werd alleen maar erger. Ik heb uiteindelijk een second opinion aangevraagd. De pijnpoli nam mij dat niet in dank af. Uiteindelijk ben ik in 2022 opnieuw geopereerd om een los botje weg te halen en de schroef te verwijderen. Bleek dat er een knoopje van de hechtingen precies op de zenuw zat te drukken”.
“Prinses op de erwt”
“Ik ben toen de PEPT (Pain Exposure Physical Therapy) gaan volgen om mijn functie en mobiliteit te verbeteren. Dit heeft mij zeker geholpen voor de mobiliteit, maar de pijn bleef wel aanhouden. Ik kon na de PEPT wel weer autorijden, fietsen en zelfs boodschappen doen. Ik gebruik wel een loopfiets voor het overbruggen van langere afstanden en daarnaast heb ik een elektrische fiets. Hierdoor blijf ik toch mobiel”.
“Wat ik het meest vervelende vond van deze hele nare periode is dat ik mij niet gehoord voelde. Ze vonden mij een prinses op de erwt die alles voelde. De samenwerking tussen de artsen ontbrak volledig. De opmerkingen van mijn fysiotherapeut werden vaak genegeerd terwijl die het gelijk goed had”.
“Ik boek nog steeds vooruitgang”
“Ik boek nog steeds vooruitgang. Het gaat langzaam, maar ondanks de pijn probeer ik zoveel mogelijk te doen. Ik kan mijn dagelijks leven weer oppakken en hier ben ik heel blij mee. Ik ben heel blij met de buurt waar ik woon. Als ik hulp nodig heb, dan staan ze voor mij klaar. ‘Beter een goede buur dan een verre vriend’ gaat hier echt op”.
“Ik blijf zoeken naar verbetering. Ik vind dat iedereen dat moet blijven doen. Voel je ruimte voor verbetering, ga dan actief op zoek. Blijf positief en geef het niet op”.