Marc: een leven vol gas terugnemen, zonder stil te blijven staan
Sommige veranderingen kondigen zich niet aan. Ze komen niet met een waarschuwing of een zorgvuldig stappenplan. Ze sluipen je leven binnen, totdat je op een dag beseft dat vanzelfsprekende dingen niet meer vanzelfsprekend zijn. Voor Marc begon het met een gebroken duim. Het veranderde uiteindelijk zijn hele leven.
Marc is 61 jaar, vader van een zoon en trotse opa van twee kleindochters. Dit jaar viert hij samen met zijn vrouw hun 35-jarig huwelijk. Wie hem hoort vertellen, merkt direct dat hij iemand is die graag bezig is. Werken speelde altijd een hoofdrol in zijn leven.
Vanaf zijn twaalfde stond hij al in restaurants. Eerst als kok, later als ondernemer met een eigen restaurant. Daarna bouwde hij een indrukwekkende carrière op binnen de horeca op stations en luchthavens. Hij stuurde teams aan, opende nieuwe vestigingen en was verantwoordelijk voor tientallen locaties en honderden medewerkers. Stilstaan was nooit zijn sterkste kant: “Ik heb eigenlijk altijd gewerkt. Vanaf mijn twaalfde stond ik al in restaurants.”
Een ongeluk dat meer bleek dan een ongeluk
In 2017 veranderde alles. Door een plotselinge lage bloeddruk schoot zijn duim uit de kom en brak. Wat eerst een vervelende maar herstelbare blessure leek, groeide uit tot een langdurig medisch traject.
Zijn duim moest meerdere keren opnieuw worden gezet. Daarna volgden weken in het gips, therapieën en intensieve revalidatie. Maar zijn hand bleef dik, pijnlijk en nauwelijks bruikbaar. Na vele onderzoeken en behandelingen kwam uiteindelijk de diagnose CRPS. Voor Marc was dat een onbekende term: “Ik wist eigenlijk niet wat CRPS was. Pas toen ik bij de pijnpoli kwam, werd duidelijk hoe ernstig het was.”
Twijfel over de diagnose was er nauwelijks. Marc voldeed aan alle kenmerken van CRPS. Vanaf dat moment begon een zoektocht die jarenlang zou duren.
Op zoek naar grip op de pijn
De jaren daarna stonden in het teken van behandelingen, medicijnen en pijnbestrijding. Er werden verschillende mogelijkheden geprobeerd om de pijn dragelijk te maken. Een zenuwblokkade leidde helaas tot een complicatie waarbij een oogzenuw werd geraakt. Sindsdien heeft Marc blijvende problemen met zijn dieptezicht. Later kreeg hij een neurostimulator. De neurostimulator maakte jarenlang een groot verschil: “Die stimulator heeft bijna tien jaar goed gewerkt. Daardoor kon ik blijven werken en een redelijk normaal leven leiden.”
Bijna tien jaar lang gaf het apparaat hem de ruimte om zijn werk en leven grotendeels voort te zetten zoals hij gewend was. Tot ook dat veranderde. De neurostimulator verloor geleidelijk zijn werking. Niet omdat het apparaat defect was, maar omdat zijn zenuwstelsel de signalen niet langer voldoende oppakte. De pijn kwam terug en nieuwe behandelingen volgden, waaronder een intensieve ketaminebehandeling in het Erasmus MC.
Het moeilijkste afscheid
Voor Marc lag de grootste uitdaging uiteindelijk niet alleen in de pijn. Het zat vooral in het afscheid van zijn werk. Jarenlang had hij verantwoordelijkheid gedragen voor grote teams en complexe organisaties. Hij leefde op uitdagingen, deadlines en het oplossen van problemen. De combinatie van pijn, vermoeidheid en medicatie begon echter steeds zwaarder te wegen: “Ik had liever zelf bepaald wanneer ik stopte. Maar soms loopt het anders.”
Sinds mei van dit jaar is Marc volledig arbeidsongeschikt verklaard. Na meer dan veertig jaar werken viel er ineens ruimte in zijn dagen. En juist die stilte bleek wennen.
Opnieuw leren kijken
Wanneer iets wegvalt dat jarenlang zo’n belangrijk onderdeel van je leven is geweest, ontstaan er nieuwe vragen. Wie ben je zonder je werk? Wat geeft je dagen betekenis? Marc vindt daarop geen kant-en-klaar antwoord. Hij ontdekt het stap voor stap. Hij leest de krant, werkt in de tuin, bakt brood en maakt zijn eigen granola. Hij geniet van dingen waar vroeger nauwelijks ruimte voor was: “Ik kijk tegenwoordig anders naar de wereld.”
Waar vroeger veel draaide om werk en verantwoordelijkheid, ziet hij nu de waarde van kleine dingen. Een plant die groeit, een zonnige middag in de tuin, een praatje met een onbekende, een bezoek van zijn kleindochters. Juist die kleine momenten zijn verrassend waardevol.
Iets betekenen voor een ander.
Ondanks zijn beperkingen zoekt Marc naar manieren om betrokken te blijven bij anderen. Zo bakt hij regelmatig taarten voor kinderen uit gezinnen die gebruikmaken van de voedselbank. Kinderen die soms nog nooit taart hebben gehad. Ook denkt hij na over vrijwilligerswerk, bijvoorbeeld met ouderen in een verzorgingshuis. Niet omdat hij zichzelf wil bewijzen, maar omdat hij graag iets wil blijven bijdragen. Want ook al zijn de mogelijkheden veranderd, de behoefte om iets voor anderen te betekenen is gebleven.
De lichtpuntjes blijven zien
CRPS is nog altijd aanwezig in het leven van Marc. De pijn is er iedere dag. De nachten zijn kort. Sommige activiteiten kosten dagen aan herstel. Toch probeert hij zijn leven niet volledig door de pijn te laten bepalen: “Hoe moeilijk de dagen soms ook zijn, probeer de lichtpuntjes te blijven zoeken. Laat je leven niet volledig door de pijn bepalen.”
Want juist daarin schuilt misschien wel de grootste kracht van zijn verhaal. Niet in grote overwinningen, maar in het blijven zien van wat er nog wél is. Een versgebakken brood, een lach van een kleindochter, een mooie dag in de tuin of simpelweg de betere dag tussen alle zware dagen door. Soms zijn dat precies de dingen die ervoor zorgen dat je, ondanks alles, toch verder kunt.
Geschreven door Debby Golverdingen