Sommige levensverhalen laten je niet los. Niet omdat ze alleen maar zwaar zijn, maar omdat ze tonen hoe veerkracht, humor en nieuwsgierigheid iemand keer op keer rechtop houden. Het verhaal van Ilse is er zo één.
Ilse is deel van een twee-eiige tweeling, al zou je dat op het eerste gezicht nooit denken. Haar zus en zij verschillen niet alleen fysiek, maar ook in karakter. Haar eigen geboorte was trouwens al een verrassing: na meerdere kinderen dacht haar moeder “klaar” te zijn, tot bleek dat er nóg een baby was. Ilse. Haar vader viel naar verluidt letterlijk flauw van verbazing. Het is een anekdote die in haar dorp nog steeds de ronde doet.
Van nature is Ilse optimistisch, nieuwsgierig en sportief. Ze startte haar loopbaan in de zorg en volgde een opleiding tot zorgkundige, met een groot hart voor ouderen. Maar al snel bleek dat haar lichaam niet altijd mee wilde.
Een lichaam dat al vroeg tegenwerkt
Op jonge leeftijd kreeg Ilse te maken met zware fysieke tegenslagen. Een fietsongeval op haar twaalfde verbrijzelde haar knie en betekende het begin van een lange medische geschiedenis vol operaties, revalidatie en pijn. Terwijl leeftijdsgenoten speelden en sportten, moest zij leren leven met beperkingen. Op haar negentiende kreeg ze al een halve knieprothese – uitzonderlijk jong.
Alsof dat niet volstond, ontwikkelde ze ook CRPS. Pijn werd een constante metgezel. Toch bleef Ilse vooruitkijken. Zelfs wanneer ze met een wandelstok naar school moest, zette ze door.
Van zorg naar tandtechniek
Omdat werken in de zorg fysiek te zwaar werd, sloeg Ilse een nieuwe weg in. Ze reageerde op een vacature voor tandtechnieker “zonder ervaring” en raakte gefascineerd door het vak. Ze volgde 4 jaar lang opleidingen, verhuisde naar Oostende en behaalde uiteindelijk haar diploma met vijf certificaten. Ondanks zware pijnstilling, ondanks tegenslag.
Ze werkte in verschillende laboratoria, maar haar lichaam bleef grenzen aangeven. Toch bleef ze zoeken naar wat wél mogelijk was.
Humor, vrijheid en betekenis
Humor werd een belangrijk overlevingsmechanisme. Ilse tekende cartoons over mislukte situaties, die zelfs in ziekenhuizen werden opgehangen. Ze bleef motorrijden – voor haar hét symbool van vrijheid – en zette zich in voor goede doelen. Het gaf haar leven betekenis, ondanks alles.
Een cruciale rol speelde ook haar hond Roefke, een chow-chow met een opvallende blauwe tong. Dankzij haar bleef Ilse bewegen, mensen ontmoeten en bleef ze verbonden met haar omgeving. Het verlies van Roefke raakte haar diep en laat zich moeilijk in woorden vatten, maar haar herinnering blijft een bron van kracht.
Neurostimulator en pijnpomp: ruimte om weer te leven
In 2021 zette Ilse een grote stap: de implantatie van een neurostimulator om haar CRPS-pijn onder controle te houden. De ingreep, midden in de coronaperiode, maakte ze grotendeels alleen door. Toch werkte het toestel meteen. Voor het eerst in jaren kwam er ruimte om weer te léven in plaats van alleen te overleven.
Op 22 januari 2025 volgde een volgende belangrijke mijlpaal: de implantatie van een pijnpomp. Dat werd zelfs gevierd. De pomp geeft haar 70 à 80% meer pijncomfort en stabiliteit, waardoor ze veel minder zware pijnstilling nodig heeft. Om de drie maanden wordt de pomp bijgevuld. Het blijft wennen, maar samen met de neurostimulator helpt het haar zenuwpijn aanzienlijk onder controle te houden.
Zelfs hier blijft humor niet ver weg. Midden in de nacht schrok Ilse wakker van een piepend alarm. Ze dacht eerst aan haar brandalarm, tot bleek dat haar pijnpomp bijna leeg was. Ironisch genoeg draagt ze al jaren de bijnaam “Piepke”: door haar eerste motor die altijd piepte én omdat ze iedereen begroet met “Pieps”. Een enkele piep betekent dat de pomp bijna leeg is — en dat wist ze een heel weekend lang. Zelfs in de cinema en op recepties was ze niet te missen. Ondanks die momenten is ze nog elke dag dankbaar voor de pomp.
Opnieuw zoeken naar wat mogelijk is
Na zware knieoperaties en lange revalidatie werd werken steeds moeilijker. Toch bleef Ilse zoeken naar een nieuwe richting. Tijdens haar revalidatie ontdekte ze zorgmassage, en dat groeide uit tot een nieuwe passie. Ze behaalde twee certificaten (masseur en zorgmassage) en wil daarna haar komende operatie en revalidatie verder mee aan de slag, aangevuld met workshops rond aromatherapie en etherische oliën.
Voor Ilse is zorgmassage geen luxe, maar échte zorg: een manier om het lichaam opnieuw veiligheid te laten voelen, om even te mogen ontspannen in plaats van voortdurend te vechten. Voor mensen die dagelijks pijn dragen, is dat een kostbaar lichtpuntje.
Lichtpuntjes blijven zoeken
Werken lukt voorlopig niet meer, maar Ilse weigert een thuiszitter te worden. Ze haalt kracht uit kleine dingen: een wandeling, muziek, een goed gesprek, haar opleidingen, aromatherapie, kajakken — dat gevoel van één worden met het water — en het genieten van motorrijden. Deze zomer kon ze na drie jaar eindelijk weer met de motor rijden. Dat gevoel van vrijheid was onbeschrijfelijk.
Ze volgt nog steeds fysiotherapie met BFR-training[1], wat leidde tot opmerkelijke vooruitgang: haar spiermassa en zelfs haar botmassa verbeterden sterk. Haar quadriceps groeide van 35,5 cm naar 43 cm — een prestatie waar ze terecht trots op is.
Tegelijk blijft het confronterend dat ze, ondanks al haar inspanningen en vooruitgang, vastzit met diepe mechanische kniepijn. Vanbinnen schuurt het nog steeds bot op bot, ook al zit haar halve knieprothese correct vast. Ze bezocht talloze specialisten en orthopedisten, maar werd te vaak van het kastje naar de muur gestuurd, zeker door de complexiteit van CRPS. De pijn is echt. De beperking is echt. Maar de hulp blijft vaak uit.
Toch weigert Ilse op te geven. Haar zoektocht gaat verder: naar een specialist die haar knie serieus neemt, wél durft te opereren en begrijpt dat ze niet opgeeft.
“Emoties mogen er zijn,” zegt ze. “Maar ik probeer altijd een lichtpuntje te vinden, hoe klein ook.” Die houding typeert haar misschien nog het best: realistisch, moedig en met een blijvende nieuwsgierigheid naar wat nog wél kan.
Een verhaal van pijn, ja. Maar vooral een verhaal van doorzetten, menselijkheid en hoop.
[1] Blood Flow Restriction training; een manier van trainen waarbij je met een lagere intensiteit traint, maar toch de voordelen ervaart van trainen met een hogere intensiteit. Er wordt een band of ander elastisch materiaal om een ledemaat gebonden om de bloedstroom te beperken tijdens het trainen. Overleg altijd eerst met jouw eigen arts of dit wel geschikt is voor je.